Η Μαντώ Μαυρογένους ακόμα και 200 χρόνια μετά υπάρχει σαν μια φωτεινή οντότητα και αείμνηστη ηρωίδα της επανάστασης του 1821. Γεννήθηκε στη Τεργέστη το 1796 και άφησε την τελευταία της πνοή στην  Πάρο τον  Ιούλιο του 1848. Η Μαντώ Μαυρογένους  ήταν  μια ισχυρή παρουσία στον Ελληνικό αγώνα, καθώς το πνεύμα, το θάρρος της και η αγάπη της για την Ελλάδα,  φωτίζει ακόμα και σήμερα τις πιο σκοτεινές πλευρές της κοινωνίας κρατώντας σταθερά υψωμένο το λάβαρο της ελευθερίας. Μια βαθιά φιλοδοξία της ήταν να δει όλες τις τάξεις ενωμένες, κάτι για το οποίο πολεμήθηκε έντονα. Για την συνολική της προσφορά στον αγώνα, τιμήθηκε από την Ελληνική Πολιτεία με τον βαθμό της Αντιστράτηγου καθώς ήταν  μία από τις πιο σημαντικές αγωνίστριες της επανάστασης του 1821. Γόνος  πλούσιας και μορφωμένης οικογενείας γαλουχήθηκε με έντονα στοιχεία από την εποχή του Διαφωτισμού. Ο πατέρας της ήταν έμπορος και μέλος της Φιλικής Εταιρείας, απόγονος του Νικόλαου Μαυρογένη, Δραγουμάνου του Στόλου και Πρίγκιπα της Βλαχίας.

Η Μαντώ με δικές τις προσπάθειες συσπείρωσε τις γυναίκες του Παρισιού και του διαφωτισμού στην Ευρώπη ώστε να πάρουν το μέρος των Ελλήνων. Θυσίασε την ελευθερία της οικογένειας της, την προσωπική της ζωή και έδωσε όλη της την περιουσία στον αγώνα της για την ελευθερία. Πολλοί ισχυροί πολιτικοί της εποχής αντιτάχθηκαν στις επιλογές της και έφτασαν σε σημείο να την εξορίσουν και να ζει βαθιά λυπημένη και σε κατάσταση εξαθλίωσης.

Μετά την Επανάσταση, καταδιώχτηκε από τον Ιωάννη Κωλέττη και κατέφυγε στη Μύκονο και τον Ιούλιο του 1848 πέθανε στην Πάρο φτωχή και λησμονημένη. Το σπίτι που άφησε η Μαντώ Μαυρογένους την τελευταία της πνοή, βρίσκεται κοντά στην Εκατονταπυλιανή της Πάρου, ακόμα και σήμερα.

Κατά τον Γάλλο Rybaud, η Μαντώ Μαυρογένους ήταν μια ευγενική προσωπικότητα με φλογερό πατριωτισμό που δεν την ενδιέφερε να πεθάνει για την πολυπόθητη ελευθερία. Η Μαντώ Μαυρογένους και πολλοί άλλοι ήρωες πολέμησαν το 1821 για την Ελλάδα, με μια χούφτα όπλα και θυσίασαν τις ζωές τους γιατί πίστευαν ότι είχαν δικαίωμα να ζήσουν ελεύθεροι και πολέμησαν για το υπέρτατο όλων, αγαθό, την Ελευθερία.

Είναι ευθύνη μας να μην  ξεχάσουμε ποτέ όλους αυτούς που έδωσαν έναν αγώνα με τόσο  σθένος και πίστη, για να ζούμε και να περπατάμε εμείς ελεύθεροι, στα χώματα που έχουν ακόμα γραμμένο το όνομά τους.

Ο Ελληνισμός είναι μια βαθιά ρίζα που κατοικεί στον καθένα μας και τα κλαδιά του εξαπλώνονται με την ιστορία, τον πολιτισμό και το φως του.